Ο Κρίσιμος Ρόλος των Διεθνών Ενεργειακών Διασυνδέσεων

Ο περισσότερος κόσμος που ασχολείται με την ενέργεια αλλά και γενικότερα όσοι ενδιαφέρονται για την οικονομία και τις επενδύσεις, έχουν επικεντρώσει την προσοχή τους στα μεγάλα ενεργειακά project της περιοχής και πιο συγκεκριμένα στους αγωγούς αερίου που θα μεταφέρουν Κασπιανό και Ρωσικό αέριο στην ενεργειακά πεινασμένη Ευρώπη. Ο Ρωσικός South Stream, ο Ευρωπαϊκός Nabucco, ο Ελληνο - Ιταλικός ITGI και μερικοί άλλοι μικρότεροι αγωγοί ανταγωνίζονται για το ποιος θα εξασφαλίσει επαρκείς ποσότητες αερίου από το Αζέρικο τμήμα της Κασπίας, προκειμένου να γεμίσουν όταν ολοκληρωθεί η κατασκευή τους, εξασφαλίζοντας σταθερούς όγκους σε ετήσια βάση.

Είναι γενική η αίσθηση ότι υπάρχει μία πληθώρα αγωγών που μεταξύ τους διεκδικούν περιορισμένες ποσότητες αερίου και για αυτό οι περισσότεροι ειδικοί του χώρου είναι εξαιρετικά επιφυλακτικοί για τις δυνατότητες υλοποίησης όλων των ανωτέρω έργων. Όπως παρατήρησε ο ειδικός απεσταλμένος του State Department για την ενέργεια στην Ευρασία κ. Richard Morningstar στο πρόσφατο συνέδριο, που οργανώθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον ΟΣΕΠ για την Ενέργεια και την Μαύρη Θάλασσα, από τα τέσσερα με πέντε μεγάλα project αγωγών στην περιοχή μόνο το ένα πρόκειται να πραγματοποιηθεί αφού όπως είπε τα έργα αυτά πρέπει να είναι οικονομικά βιώσιμα (bankable). Ένας ακόμη λόγος γιατί ο Morningstar αλλά και άλλοι παράγοντες του ενεργειακού τομέα προβλέπουν ότι τελικά υπάρχει χώρος μόνο για ένα megaproject έχει να κάνει με την μείωση της κατανάλωσης φυσικού αερίου στην Κεντρική Ευρώπη λόγω της οικονομικής ύφεσης και όχι μόνο. Οι προβλέψεις για διπλασιασμό του όγκου εισαγωγών στα 550 BCM μέχρι το 2020 αναθεωρούνται προς τα κάτω. Ειδικοί του κλάδου του φυσικού αερίου παρατηρούν ότι τα έργα υποδομής που έχουν σήμερα ιδιαίτερη σημασία για την ενεργειακή ασφάλεια της περιοχής δεν είναι τόσο οι γιγάντιοι διηπειρωτικοί αγωγοί τύπου Nabucco ή South Stream, αλλά διάφοροι μικροί σχετικά αγωγοί, μήκους από 10 χλμ. μέχρι 200 χλμ., οι οποίοι συνδέουν τα εθνικά δίκτυα των χωρών της ΝΑ Ευρώπης. Μερικοί από αυτούς τους δευτερεύοντες αγωγούς, γνωστοί ως interconnectors, λειτουργούν ήδη με μεγάλη επιτυχία όπως λ.χ. ο Ελληνο – Τουρκικός αγωγός μήκους 280 χλμ, που ολοκληρώθηκε το 2007 προσφέροντας επιπλέον ποσότητες και δρώντας και ως δικλείδες ασφαλείας. Ήδη προγραμματίζονται δεκάδες τέτοιοι μικροί και μεσαίου μεγέθους αγωγοί στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Ευρώπης με στόχο την διασύνδεση των δικτύων Ελλάδος – Βουλγαρίας (βλέπε IBG), Βουλγαρίας – Ρουμανίας (βλέπε IBR), Βουλγαρίας - Σερβίας (βλέπε IBS), Κροατίας – Ουγγαρίας (βλέπε ICH), κ.λπ.

Ο ρόλος των αγωγών αυτών, οι περισσότεροι των οποίων είναι σχεδιασμένοι να λειτουργούν με αμφίδρομη ροή, είναι καίριος αφού συμβάλλουν άμεσα στην βελτίωση της ενεργειακής ασφάλειας των χωρών που διασυνδέουν και προσφέρουν συγχρόνως πρόσθετη ευελιξία στο δίκτυο, επιπλέον αποθηκευτική ικανότητα ενώ συμβάλλουν και στην καλύτερη οικονομικότερη διαχείριση. Ακόμη συμφέρουν από κατασκευαστικής πλευράς αφού τόσο το κόστος κατασκευής είναι σχετικά μικρό, αφού στις περισσότερες περιπτώσεις είναι της τάξης των 50-100 εκ. ευρώ, ενώ ο χρόνος ολοκλήρωσης των έργων είναι σύντομος. Τέλος, η λειτουργία και ενσωμάτωση των διασυνδέσεων αυτών αυξάνει την αξία των εθνικών δικτύων και διευκολύνει στην χάραξη κλάδων και γενικά επέκτασης των δικτύων σε κάθε χώρα. Για όλους αυτούς τους λόγους οι αγωγοί interconnectors αναδεικνύονται ως εξαιρετικά κρίσιμες επενδύσεις για τα εθνικά δίκτυα και έργα καμπής για την υλοποίηση ή μη των μεγαλόπνοων megaprojects.

Μοιρασμένες σε Δύο Χρόνια οι Αυξήσεις στα Τιμολόγια της ΔΕΗ

Συνεδριάζει, έπειτα από μπαράζ αναβολών, νωρίς το απόγευμα η Ολομέλεια της ΡΑΕ, προκειμένου να εισηγηθεί στο υπουργείο Π.Ε.Κ.Α. την μεθοδολογία υπολογισμού του τέλους ΑΠΕ και των χρεώσεων για ΥΚΩ, στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης των τιμολογίων της ΔΕΗ, η οποία θα πραγματοποιηθεί σε βάθος διετίας. Η κα. Τίνα Μπιρμπίλη αναμένεται το βράδυ να ανακοινώσει αυξήσεις 7% για την πλειοψηφία των νοικοκυριών και 31% για τις μικρές οικιακές καταναλώσεις, χωρίς να λείπουν εκτιμήσεις για αλλαγές προς όφελος των καταναλωτών την τελευταία στιγμή

Με πρόστιμο 3 εκατ. ευρώ απειλεί η ΡΑΕ την Verbund

Με πρόστιμο το οποίο μπορεί να φτάσει μέχρι και τρία εκατομμύρια ευρώ απειλεί η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) την αυστριακή εταιρεία Verbund επειδή δεν καταβάλλει τις προβλεπόμενες χρεώσεις για τους προμηθευτές ηλεκτρικής ενέργειας.
Σύμφωνα με την απόφαση της ΡΑΕ, η εταιρία παραβιάζει τους όρους της άδειας που της έχει χορηγηθεί.
Πρόκειται για χρεώσεις που δεν πληρώνει η Verbund, σχετικά με τις Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας (ΥΚΩ) που παρέχει η ΔΕΗ και αφορούν στο κόστος για τα τιμολόγια που ισχύουν στα μη διασυνδεδεμένα νησιά.
Στις 3 Σεπτεμβρίου οι οφειλές της εταιρείας ήταν 4,8 εκατ. ευρώ.
Οι εκπρόσωποι της Verbund κλήθηκαν για ακρόαση σε ειδική επιτροπή

Ευρωπαϊκό σύστημα εμπορίας ρύπων: οικονομικό σκάνδαλο ή αξιόπιστο εργαλείο;

Τεράστιο περιβαλλοντικό σκάνδαλο, ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού συστήματος εμπορίας ρύπων, κατήγγειλαν με γραπτή ερώτηση που κατέθεσαν στα μέσα Ιουλίου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο Ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, κ. Θόδωρος Σκυλακάκης, και ο Ολλανδός Ευρωβουλευτής του Κόμματος των Φιλελευθέρων, Gerben-Jean Gerbrandy.

Μέσω του ευρωπαϊκού συστήματος εμπορίας ρύπων οι Ευρωπαίοι καταναλωτές πληρώνουν πάνω από 500 εκατ. ευρώ ετησίως για την καταστροφή ενός αερίου του θερμοκηπίου (HFC-23), που παράγεται μαζικά ως υποπροϊόν της χημικής βιομηχανίας στις αναπτυσσόμενες χώρες, και κυρίως στην Κίνα και την Ινδία.

Αυτό σημαίνει ότι οι Ευρωπαίοι καταναλωτές πληρώνουν 70 φορές παραπάνω από το πραγματικό κόστος της σχετικής διαδικασίας, το οποίο υπολογίζεται στα 10 εκατ. ευρώ.

Αν μάλιστα συνεχιστεί το εμπόριο των δικαιωμάτων εκπομπής ρύπων για το αέριο αυτό, τότε θα καταλήξουν μέχρι το 2012 να έχουν πληρώσει 5 με 6 δισ. ευρώ για «περιβαλλοντικές υπηρεσίες» πραγματικής αξίας μόλις 80 εκατ. ευρώ.

Όπως προέκυψε από στοιχεία που κατέθεσαν οι ευρωπαϊκές περιβαλλοντικές οργανώσεις CDM Watch, EIA και Sandbag, εκτός του οικονομικού σκανδάλου υπάρχει και περιβαλλοντική ζημία, αφού το HFC-23 είναι υποπροϊόν της παραγωγής ενός κατ εξοχήν αντιπεριβαλλοντικού αερίου, του HFC-22 που χρησιμοποιείται στα ψυγεία και τα air condition και καταστρέφει το όζον.

Λόγω των τεράστιων κερδών που συνεπάγεται η πώληση δικαιωμάτων που προκύπτουν από την καταστροφή του HFC-23, υπάρχει υπερπαραγωγή HFC-22, το οποίο δεν καταστρέφεται και συμβάλλει στην υπερθέρμανση του πλανήτη.

Ο Δημήτρης Ιμπραήμ, υπεύθυνος της εκστρατείας της Greenpeace για τις κλιματικές αλλαγές και την ενέργεια, απάντησε στις ερωτήσεις που του έθεσε το econews.gr σχετικά με το ευρωπαϊκό σύστημα εμπορίας ρύπων, τα οφέλη που προκύπτουν από αυτό αλλά και τα «τρωτά του σημεία».

econews.gr: Τι οφέλη προκύπτουν από το εμπόριο δικαιωμάτων ρύπων και πόσο αποτελεσματικό είναι το ευρωπαϊκό σύστημα εμπορίας ρύπων? Πώς μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι δεν γίνεται υπερτιμολόγηση αερίων ή ότι οι βιομηχανίες δεν εκμεταλλεύονται το σύστημα εμπορίας ρύπων για να πλουτίσουν?

Δημήτρης Ιμπραήμ: Σε θεωρητικό επίπεδο, ένα σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών ρύπων εξασφαλίζει σημαντικό περιβαλλοντικό όφελος από τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου για την οποία άλλωστε κατ’ αρχήν σχεδιάζεται και εφαρμόζεται. Τα οφέλη πιο συγκεκριμένα είναι:

- Οικονομικά συμφέρουσες δυνατότητες μείωσης των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου για τη βιομηχανία.

- Δημιουργία οικονομικών κινήτρων για τη βελτίωση των περιβαλλοντικών επιδόσεων.

- Ενίσχυση της καινοτομίας και της ανταγωνιστικότητας.

- Δημιουργία νέων κλάδων, ειδικοτήτων και θέσεων εργασίας

- Μεταφορά τεχνολογίας και τεχνογνωσίας και χρηματοδότηση πράσινων δράσεων στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Για να λειτουργήσει αποτελεσματικά ωστόσο, ένα τέτοιο οικονομικό εργαλείο χρειάζεται την απαραίτητη ‘πολιτική θωράκιση’, η οποία με τη σειρά της προϋποθέτει ισχυρή πολιτική βούληση που βάζει τα συμφέροντα του πλανήτη πάνω από τα συμφέροντα της βιομηχανίας. Πιο συγκεκριμένα για να λειτουργήσει αποτελεσματικά ένα τέτοιο σύστημα χρειάζεται:

- Φιλόδοξο ανώτατο όριο εκπομπών (cap), ώστε να υπάρχει ισχυρό οικονομικό (αντι)κίνητρο για τις βιομηχανίες να μειώσουν τις εκπομπές τους στα επίπεδα που υπαγορεύει η επιστήμη.

- Αποτελεσματικό σύστημα μετρήσεων, ανακοινώσεων και επαληθεύσεων (MRV) ώστε να παρακολουθείται η πορεία των εκπομπών.

- Αυστηρό και εκ των προτέρων γνωστό σύστημα κυρώσεων (μηχανισμός συμμόρφωσης) σε περίπτωση μη συμμόρφωσης ή υπονόμευσης του συστήματος.

- Κάλυψη όλων των σημαντικών δραστηριοτήτων που επιβαρύνουν το κλίμα.

- Μέριμνα για τη χρηματοδότηση δράσεων στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Στην περίπτωση του Ευρωπαϊκού Συστήματος Εμπορίας, η έναρξη στέφθηκε από παταγώδη αποτυχία κατά την πρώτη, πιλοτική περίοδο (2005 – 2007). Οι βιομηχανίες διυλιστηρίων και χαλυβουργίας κέρδισαν συνολικά περίπου 14 δις € για την περίοδο 2005 – 2008, επειδή μετακύλισαν το κόστος των δικαιωμάτων εκπομπών στους καταναλωτές, για αγορές που τελικά δεν έκαναν ποτέ επειδή οι κυβερνήσεις τους είχαν δώσει υψηλά (γενναιόδωρα) ανώτατα όρια ρύπανσης (caps).

Στη συνέχεια υπήρξαν κινήσεις από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη βελτίωση του Συστήματος στη δεύτερη περίοδο (2008 – 2012), οι οποίες όμως κρίνονται ανεπαρκείς. Για την περίοδο 2013 – 2020, έχουν ήδη ανακοινωθεί πρόσθετα μέτρα που θα ενισχύσουν το σύστημα (δημοπράτηση του 100% των δικαιωμάτων των εκπομπών στην ηλεκτροπαραγωγή), υπάρχουν όμως και πάλι παραθυράκια και εξαιρέσεις προς όφελος των βιομηχανιών.

Σε κάθε περίπτωση, το Σύστημα πρέπει να υποστηρίζεται από ένα φιλόδοξο στόχο μείωσης εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Για το λόγο αυτό η Ευρώπη πρέπει να υιοθετήσει ένα στόχο μείωσης εκπομπών κατά 40% έως το 2020 σε σύγκριση με τα επίπεδα του 1990. Από τη μείωση αυτή το 30% πρέπει να προέλθει από εγχώριες μειώσεις και το υπόλοιπο 10% μέσα από ευέλικτους μηχανισμούς, όπως η εμπορία ρύπων.

econews.gr: Ποιοι είναι αυτοί που κερδίζουν από το εμπόριο δικαιωμάτων ρύπων?

Δημήτρης Ιμπραήμ: Σε ένα σωστό (χωρίς παραθυράκια) σύστημα, ο μεγάλος κερδισμένος είναι ο πλανήτης αφού παράγονται κεφάλαια που συμβάλλουν στην καταπολέμηση των κλιματικών αλλαγών. Όφελος έχουν επίσης και οι αναπτυσσόμενες χώρες, αφού μέρος των κεφαλαίων αυτών κατευθύνεται προς τη χρηματοδότηση κλιματικών / αναπτυξιακών δράσεων στον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Ωστόσο, υπάρχει όφελος και για τις ανεπτυγμένες χώρες, αφού συνολικά η οικονομική δραστηριότητα εκσυγχρονίζεται και η βιομηχανία γίνεται πιο ανταγωνιστική, ενώ παράλληλα δημιουργούνται περισσότερες θέσεις εργασίας.

Μερικά στοιχεία που τεκμηριώνουν τα παραπάνω:

- Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αν η Ευρώπη αναβαθμίσει το στόχο μείωσης των εκπομπών σε 30% έως το 2020, θα δημιουργηθούν τουλάχιστον 160.000 καθαρές (net) θέσεις εργασίας. Η Greenpeace εκτιμά ότι θα δημιουργηθούν περίπου 350.000 νέες θέσεις εργασίας.

- Σύμφωνα με τη Διεθνή Υπηρεσία Ενέργειας (IEA), κάθε χρόνος καθυστέρησης ανάληψης κλιματικής δράσης θα κοστίζει επιπλέον 336 δις €, για τις ενεργειακές επενδύσεις που απαιτούνται έως το 2030.

- Ένας στόχος μείωσης των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 30% θα είχε ως αποτέλεσμα μία ετήσια εξοικονόμηση 40 δις € από τη μείωση των εισαγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Ευρώπη.

Αν τελικά οι κυβερνήσεις δεν αυστηροποιήσουν το σύστημα τότε τα κέρδη θα καρπωθούν οι ρυπογόνες βιομηχανίες. Σύμφωνα με την Επιτροπή, εκτιμάται ότι από το 2012 δέκα από τις πιο ρυπογόνες βιομηχανίες στην Ευρώπη (ArcelorMittal, Corus, Lafarge, SSAB – Svenskt Stal, Salzgitter, Cemex, US, Steel, HeidelbergCement, CEZ, Slovenske elektrarne) θα κερδίσουν περισσότερα από 3 δις €.

Από τα παραπάνω γίνονται προφανή δύο συμπεράσματα:

Πρώτον, η Ευρώπη οφείλει να κινηθεί προς ένα στόχο μείωσης των εκπομπών κατά 30% έως το 2020. Εκτός από τα περιβαλλοντικά και κοινωνικοοικονομικά οφέλη που προαναφέρθηκαν, μία τέτοια κίνηση θα ξεκλειδώσει τις διεθνείς διαπραγματεύσεις που έχουν περιέλθει σε αδιέξοδο. Θα βοηθήσει επίσης την Ευρώπη να ανακτήσει τον χαμένο πρωταγωνιστικό της ρόλο στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, ως ο διαχρονικά πιο προοδευτικός ‘παίχτης’ των διαπραγματεύσεων.

Δεύτερον, το σύστημα εμπορίας ρύπων σήμερα πάσχει από σοβαρές στρεβλώσεις που ωφελούν μόνο τη ρυπογόνο βιομηχανία και δεν προάγουν τη βιώσιμη ανάπτυξη. Αυτές οι στρεβλώσεις πρέπει να αρθούν πριν ξεκινήσει η νέα δεσμευτική περίοδος, δηλαδή πριν το 2012.

Mitsubishi: το ηλεκτρικό i-MiEV έρχεται στην Ευρώπη

Η Mitsubishi Motors Corporation (MMC) ανακοίνωσε την έναρξη παραγωγής της νέας γενιάς του ηλεκτρικού i-MiEV ευρωπαϊκών προδιαγραφών μαζί με τα Peugeot iOn και Citroën C-ZERO της PSA Peugeot Citroën (PSA), στο Εργοστάσιο Mizushima.

Η MMC κατασκευάζει και εμπορεύεται το i-MiEV Ιαπωνικών προδιαγραφών από το 2009. Με την παραγωγή των Ευρωπαϊκών μοντέλων, η MMC ξεκινά κανονικές εξαγωγές.

Το οικονομικό έτος 2010 (Απρίλιος, 2010 – Μάρτιος, 2011) η MMC σχεδιάζει να πουλήσει 5.000 i-MiEV σε όλο τον κόσμο – ο αριθμός αυτός περιλαμβάνει τα μοντέλα που κατασκευάζονται για τη PSA.

Κατά τη διάρκεια της τελετής έναρξης της παραγωγής του i-MiEV στο Εργοστάσιο του Mizushima, ο Πρόεδρος της MMC Osamu Masuko δήλωσε τα εξής: «Έχουν περάσει 100 χρόνια από τότε που ξεκίνησε η μαζική παραγωγή αυτοκινήτων με κινητήρα εσωτερικής καύσης. Κάναμε το πρώτο βήμα στην επόμενη 100ετία του αυτοκινήτου με το i-MiEV. Σήμερα, κάνουμε το δεύτερο βήμα με παραγωγή για την Ευρωπαϊκή αγορά στο πλαίσιο της παγκόσμιας εξάπλωσης των ηλεκτρικών οχημάτων. Αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα στη βιομηχανία αυτοκινήτου και ταυτόχρονα σηματοδοτεί την εποχή e-mobility για την Ευρώπη».

Η MMC προγραμματίζει την πώληση του i-MiEV στην Ευρώπη σε 14 χώρες, μεταξύ των οποίων η Γαλλία, Βρετανία και η Γερμανία από φέτος το Δεκέμβριο, ενώ από το οικονομικό έτος 2011 οι πωλήσεις θα επεκταθούν σταδιακά σε περισσότερες χώρες.

Συγκριτικά με την έκδοση της Ιαπωνικής αγοράς, το Ευρωπαϊκών προδιαγραφών i-MiEV περιλαμβάνει ειδικά χαρακτηριστικά όπως:

- νέα σχεδίαση εμπρός και πίσω προφυλακτήρων για να συμμορφώνεται με τους Ευρωπαϊκούς κανονισμούς,
- αναδιάταξη κεντρικού τμήματος ταμπλό,
- βελτιωμένη άνεση εσωτερικού.

Επιπλέον, η ασφάλεια – ενεργητική & παθητική – έχει βελτιωθεί με την προσθήκη του Active Stability Control (ASC), καθώς και με πλευρικούς και τύπου κουρτίνας αερόσακους, όλα στάνταρ εξοπλισμός.

Έντονες Αμφιβολίες για την Επένδυση του Κατάρ στον Αστακό Εκφράζει το ΥΠΕΚΑ

Σε σχολαστικό έλεγχο υποβάλλει το ΥΠΕΚΑ την επένδυση του Kατάρ στον Aστακό, εκφράζοντας μεγάλες αμφιβολίες που επηρεάζουν ακόμη και την ίδια τηνν πιθανότητα υλοποίησής της. Οι αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου και η ίδια η κ. Tίνα Mπιρμπίλη, οι οποίοι έχουν και τον τελικό λόγο για την έκδοση της άδειας παραγωγής προτίθενται να εξετάσουν διεξοδικά κάθε πτυχή της επένδυσης.

Έγκυρες πληροφορίες αναφέρουν ότι το YΠEKA έχει διαπιστώσει αρκετές ασάφειες στο σχετικό επιχειρηματικό σχέδιο και έχουν ζητήσει από τη PAE – η οποία, υπενθυμίζεται ότι εξέδωσε θετική γνωμάτευση σε μόλις 20 ημέρες – μια σειρά διευκρινίσεων σε αρκετά ζητήματα. Ανάμεσα σε αυτά συγκαταλέγεται η φερεγγυότητα της εταιρείας Rosebud Energie Deutschland, που συμμετέχει σε ποσοστό 33% στο επενδυτικό κοινοπρακτικό σχήμα υλοποίησης του έργου και η οποία εκπροσωπείται στην Eλλάδα από τον κ. Aντωνιάδη - Σπορίδη. O κ. Aντωνιάδης είναι και ο άνθρωπος που κάνει τις επαφές εκ μέρους της κοινοπραξίας για τη γνωστή ως επένδυση του Kατάρ στον Aστακό. H απουσία εκπροσώπων των εταιρειών του Kατάρ που συμμετέχουν στο έργο, αλλά και η έλλειψη ενός ολοκληρωμένου επιχειρηματικού σχεδίου που να στηρίζεται σε τεχνικοοικονομική μελέτη βιωσιμότητας, γεννά αμφιβολίες για τις δυνατότητες υλοποίησης του έργου.

Όπως δήλωσε στην εφημερίδα «Καθημερινή» η ίδια η Υπουργός Περιβάλλοντος, ερωτώμενη για την επένδυση του Eμιράτου του Kατάρ στη NABIΠE Aστακού, «Zητήσαμε συμπληρωματικά στοιχεία για την πληρότητα του έργου». Η κ. Μπιρμπίλη φέρεται αποφασισμένη να μην προχωρήσει σε έκδοση άδειας παραγωγής εάν η κοινοπραξία δεν εμφανίσει στοιχεία ότι η διάθεση της ενέργειας που θα παράγεται από τις δύο μονάδες ηλεκτροπαραγωγής συνολικής ισχύος 1010 MW, θα διατεθεί στη γειτονική Iταλία. «Tο ελληνικό ηλεκτρικό σύστημα δεν μπορεί να υποδεχθεί μονάδα ισχύος μεγαλύτερη από 700-800 MW και το LPG ως καύσιμο δεν προβλέπεται στο μείγμα καυσίμων που προβλέπει το εθνικό σχέδιο της χώρας για την επίτευξη του στόχου 20-20-20», τονίζει η υπουργός, θέτοντας υπό πλήρη αμφισβήτηση την υλοποίηση του έργου τουλάχιστον με τη μορφή που κατατέθηκε στη PAE.

Βασικό προαπαιτούμενο για την έγκριση της επένδυσης αποτελεί για το ΥΠΕΚΑ ο εξαγωγικός χαρακτήρας της επένδυσης, στα πλαίσια του ενεργειακού σχεδιασμού της χώρας, θέμα για το οποίο το ίδιο είναι αρμόδιο. Ακολουθεί η έκδοση άδειας εγκατάστασης, το οποίο η κ. Mπιρμπίλη συνδέει όχι μόνο με την απαιτούμενη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων, αλλά και με τη μελέτη επικινδυνότητας.

Όπως η ίδια εξηγεί η συγκεκριμένη επένδυση εντάσσεται στην κατηγορία της Oδηγίας «Σεβέζο ΙΙ» που αφορά την «πρόληψη και καταστολή βιομηχανικών ατυχημάτων μεγάλης έκτασης και πήρε το όνομά της από το γνωστό ατύχημα διαρροής χημικών (διοξίνης) στο Σεβέζο της Ιταλίας το 1976. Aυτός είναι ο βασικός λόγος που δεν υπάρχει στην Eυρώπη μονάδα ηλεκτροπαραγωγής με LPG μεγάλης κλίμακας», τονίζει η K. Mπιρμπίλη.

Για την επικινδυνότητα τέτοιου είδους επενδύσεων, όλοι παραπέμπουν στο τραγικό δυστύχημα στις 19 Νοεμβρίου του 1984 σε δεξαμενές LPG της κρατικής εταιρείας PEMEX στο Σαν Χουάν του Μεξικού, που προκάλεσε τον θάνατο σε περισσότερους από 500 ανθρώπους και τον τραυματισμό περίπου 6.000, αλλά και στο ατύχημα που συνέβη στην Τοσκάνη πέρυσι όταν εξερράγη βαγόνι που μετέφερε LPG, στο οποίο έχασαν τη ζωή τους 15 άτομα και τραυματίστηκαν πάνω από 500.

Υπενθυμίζεται ότι το επιχειρηματικό σχέδιο που κατατέθηκε στη PAE από την Astakos Power Plan Concorctium, στην οποία συμμετέχουν οι Qatar Petroleum International 23%, Qatar Electricity and Water Company 11%, Sabagh abd Khoury SAL 33% και Rosebud Energie Deutschland 33%, προβλέπει την κατασκευή δύο μονάδων ηλεκτροπαραγωγής συνολικής ισχύος 1.010 MW με πρώτη ύλη το πετρελαϊκό αέριο LPG. Tο σχέδιο, αξίας 800 εκατ. ευρώ, προβλέπει διάθεση της παραγόμενης ενέργειας στην εγχώρια αγορά.

Η Trans-Balkan Pipeline Υπέβαλε τις Περιβαλλοντικές Μελέτες για τον Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη

H διαχειρίστρια εταιρεία του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, Trans-Balkan Pipeline, κατέθεσε, στις 30 Σεπτεμβρίου και 1 Οκτωβρίου , στα αρμόδια υπουργεία Ελλάδας και Βουλγαρίας τις μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων, όπως έγινε γνωστό εχθές, Τρίτη. Την αποτίμηση έκαναν οι εταιρείες συμβούλων για την κατασκευή του αγωγού ILF Consulting Engineers και Environmental Resources Management (ERM).

Η έκθεση αναφέρεται στις επιπτώσεις στο κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον κατά την περίοδο τόσο της κατασκευής, όσο και της εκμετάλλευσης του αγωγού, ενώ η μελέτη κατετέθη στο υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής της Ελλάδας και στο υπουργείο Οικολογίας και Υδάτινων Πόρων της Βουλγαρίας.

Εντός του Οκτωβρίου οι μέτοχοι της Trans-Balkan Pipeline B.V (TBP) πρόκειται να συνεδριάσουν στο Άμστερνταμ, ταυτόχρονα με τη συνεδρίαση της διοίκησης της εταιρείας.